ผมมารรนี้ได้เจอเพื่อนมากมายตอนแรกผมเป็นเด็กอ่อนแอไม่เข้มเเข็งและเป็นNERDหลังจากที่ผมมาเจอเพื่อนกลุ่มCalaverasทั้งหลายของผมได้แก่ Limz Jame M MAc Boatแต่ละคนนั้นนิสัยดีมาก พวกเขาได้สอนผมหลายอย่างทั้งการโดดเรียนการพูดคำหยาบ และอื่นๆอีกมากมาย 
ตอนอยู่ม.1 ผมกับเพื่อนได้ไปที่ห้องESLแล้วก็หยิบเก้าอี้ที่พังแล้วมาทุบประตูห้องน้ำเพราะว่าประตูห้องน้ำล็อก จนในที่สุดประตูห้องน้ำก็พังลง พวกผมต้องจ่ายเงินรวมกันทั้งสิ้น2000บาทหลังจากจ่ายเงินไปแล้วผมก็ได้ไปดูที่ห้องน้ำปรากฎว่าทางโรงเรียนได้เอาน็อต3ตัวมาซ่อมซึ่งจนถึงปัจจุบันพวกผมก็ยังไม่รู้เลยว่าเงิน2000บาทของพวกผมนั้นได้หายไปไหน
ตอนขึ้นม.2ได้มีเด็กใหม่เข้าโรงเรียนผมมา4คนซึ่งได้แก่ บู ชมพู ถิงถิง และสีส(ความจริงมันชื่อเพชรแต่ไม่รู้ทำไมมันกลายเป็นชื่อสีสได้)ผมจำได้ว่าตอนบูเข้ามาใหม่ๆ ผมกับเจมก็ชอบแกล้งบูกันเพราะว่าแต่ก่อน บูขี้อายมากผมกับเจมแกล้งทุกวันเลย ผมคิดว่าตอนนั้นบูก็คงเซ็งแหละส่วนสีสตอนแรกหน่ะวันชื่อเพชรแต่ไปๆมาๆพวกผมก็ไปเรียกมันว่าBitchแล้วก็ช่วงนั้นเห่อคำผวนมากเลยพูดกันสีสบัดแล้วก็เลยติดเรียกมันว่าสีสตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
พอขึ้นม.3 เป็นช่วงที่น่าเศร้ามาก เพื่อนผมที่ชื่ออาร์ทกำลังจะลาออกผมก็เลยต้องส่งเสริมมันด้วยการรุมกระทื้บมัน แต่น่าแปลกน่ะที่อาร์ทไม่เป็นไรคงเพราะมันเป็นคนตัวใหญ่และก็เลยไม่เจ็บพวกผมก็เลยเล่นกับมันเเบบแรง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่สนุกมากตอนนั้นผมมีเพื่อนอีกคนชื่อไกด์(กิตติคุณ คำดวย)มันเป็นคนขี้โม้ โม้ได้เป็นวันแต่ก็ไม่เบื่อเพาะว่ามันโม้สนุกและมันเป็นคนใจดี มีวันนึงเพื่อนผมที่ชื่อเสียงไม่รู้เป็นไรกระโดดต่อยไกด์ตั้งหลายที แต่ไกด์ก็ไม่สวน ยืนมองแล้วบอกจะพอยังพวกผมก็นั้งหัวเราะกัน
จากนั้นพออยู่ม.4 ก็มีเพื่อนเข้ามาอีก6คนYART โบ๊ท เฟม จูน เเพร บุ๋ม ตอนเรียนซัมเมอผมได้เข้าไปคุยกับเด็กใหม่และรู้จักพวกเขาจูนเป็นคนที่มีหน้าตาเหมือนคิงคอง วันหนึ่งผมไปกับเสียงและเจมนั้งกันอยู่หน้าห้องน้ำแล้วจูนก็เดินมาเสียงก็เริ่มตะโกน ลิง! เจมก็สนับสนุนแต่ผมคิดว่าจูนคงไม่รู้เรื่องหรอกเพราะผมเห็นมันนั้งเฉยๆ พวกผมรู้จักกับโบ๊ทได้เพราะการยิ้ม ตอนเปิดเทอมผมนั้งหน้ากับเจมและเสียงกับโบ๊ทก็นั้งข้างหลังพวกผม ตอนนั้นพวกผมยังไม่สนิทกับโบ๊ท ตอนแรกผมหันหน้าไปคุยกับเสียงแล้วเห็นโบ๊ทยิ้มก็เลยพูดกันว่าโบ๊ทยิ้มน่ารัก หลังจากนั้นก็ชอบบอกให้โบ๊ทยิ้มบ่อยๆและก็ชวนไปกินข้าวจนตอนนี้พวกผมก็สนิทกับโบ๊ท
พอขึ้นม.5 พวกผมก็กลับมาคุยกับหลงอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้คุยกันนานมาปีนึงเพราะอะไรผมก็จำไม่ได้แล้ว ตอนเทอมสองก็มีเพื่อนอีกคนเข้ามาเธอชื่อ โชโชลิน โชโชลินเป็นหญิงที่แก่มาก เธอบอกว่าเธออายุ19ตอนเธอเข้ามาวันนึงผมได้ถามเธอว่าเคยไปประเทศไรมาบ้าง โชก็เล่าให้ฟังหมดเลยพอเล่าจบผมก็มานั้งนับจำนวนปีที่เธอไปต่างประเทศปรากฎว่ามันได้20กว่าซึ่งมากกว่าอายุเธออีก ผมงงมากเลย ตอนจะจบม.5เราได้ไปกินข้าวกันที่ร้านบ้านตากอากาศ วันนั้นพวกผมเอาเหล้าไปเปิดกินกันที่ร้านแต่ผมไม่ได้กิน ก่อนที่อาหารจะมาผมเห็นเสียงกินไปแก้วนึงแล้วผมกับเพื่อนก็ออกไปซื้อของพอกลับมาอีกทีผมก็เห็นเสียงนั้งซึมแล้วจากนั้นเจมส์ก็เริ่มกินเหล้า กินไปได้ซักแก้วก็เริ่มหิว พออาหารมาเจมก็ไม่รอช้ารีบใช้มือหยิบแล้วฉีกกินตรงนั้นเลยท่าทางน่าอร่อย แล้วสุดท้ายก่อนกลับกันพวกผมก็โดนครูรักสมัย(ครูประจำชั้น)ซึ้งมาร่วมงานทีหลังด่าก่อนกลับกันอีกที ช่างเป็นชวงเวลาที่มีความสุขจริงๆ
สุดท้ายพวกผมก็ผ่านมาจนถึงม.6 เทอมเเรกพวกผมพยายามตั้งใจเรียนกันแต่ก็เรียนได้ไม่กี่วันก็โดดเรียนไปบางเเสนกัน วันนั้นไปกันหกคนก็คือกลุ่มเพื่อนสนิทของผมนั้นเอง พอกลับพวกผมก็ติดใจกันมากก็เลยไม่ค่อยเข้าเรียนกันจนโดนครูตี พอถึงเทอมสองพวกผมก็ขยันมากขยันออกนอกโรงเรียนผมกับเเม็คไม่เคยเข้าเรียนวิชาคณิตศาสตร์เลยซักคาบเพราะว่ามันไม่สนุกพวกผมออกไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่กันอร่อยมากๆพอถึงเวลาสอบคณิตพวกผมก็ทำกันได้ก็เลยไม่ได้เรียนอีก
มาถึงตอนนี้ผมก็ใกล้เรียนจบแล้วผมคงไม่ได้เจอเพื่อนๆกลุ่มนี้อีกแล้วคงจะเสียใจเพราะพวกเราได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมากมายผมรักเพื่อนผมมาก